 |
سرآغاز عکاسی در ایران را تقریباً به فاصله سه سال از ثبت آن در آکادمی ملی فرانسه، دانسته اند و نیز گفته اند که تأسیس «عکاسخانه مبارکه همایونی» در عهد ناصرالدین شاه قاجار که مقارن دهه های آغازین پیدایش عکاسی است، به لحاظ با ارزش شمردن این هنر در ایران، کم نظیر و یا حتی بی نظیر بوده است. شواهد تاریخی نیز نشانگر آناند که اولین اقدام برای تهیه گزارش های عکاسی در ایران، به تصویر کشیدن موقعیتهای جغرافیایی، جنگ ها، بناهای باستانی و آثار به جا مانده از روزگار گذشته بوده است و مربوط به همین دوران است. تنوع کمتری را در آنها مشاهده میکنیم و در می یابیم که بیشتر عکس ها اگرچه زیبا هستند و چاپی قابل ملاحظه دارند ولی از حیث موضوع و منطقه محدود و تا حدی تکراری اند و نشان می دهند که نگاه عکاسان در این دوره بیشتر به نواحی و موضوع های خاصی از اقلیم و فرهنگ و تمدن ایران زمین معطوف بوده و بسیاری از موضوع های این کشور پهناور از چشم ایشان دور مانده است.
از سوی دیگر با رشد فناوری رایانه ای در سالهای اخیر و تا حدی سهل شدن عکاسی، و نیز ارزان و همه گیر شدن دوربین های عکاسی هنوز نتوانسته ایم از این توسعه همگانی بهره ای ملی ببریم و زمینه های مشارکت عامه مردم را در ایجاد گزارش های تصویری مربوط به اقلیمشان ایجاد کنیم.
|
