متولد آبادان هستم و همزمان با آغاز جنگ، دوربین را بهترین وسیله دفاع دیدم و وارد کار عکاسی شدم
دوران کودکی ام را خوب به یاد دارم که در منازل سازمانی شرکت نفت با دایی ام زندگی می کردیم.
پدرم یک مغازه خرازی داشت که روبه روی پرشین هتل و در بازار خوشه قرار گرفته بود.
با تلاش های پدرم کم کم برای ما هم زمینی تهیه شد و پدرم با کمک خانواده، سرپناهی برای ما دست و پا کرد. وقتی هفت سالم تمام شد، رفتم مدرسه داریوش برای تحصیل.
کلاس اول را خوب به خاطر دارم. اسم معلم مان خانم باشی بود. خانمی بسیار مهربان و دوست داشتنی. به بچه ها هم خیلی احترام می گذاشت. از همان کلاس اول هم من و خانم باشی فهمیدیم که استعداد خوبی در درس خواندن دارم. سال اول شاگرد ممتاز کلاس مان شدم. حتی شعرهایی که معلم کلاس اولم می خواند را هنوز به یاد دارم که شاید تو هیچ کتابی نباشد. شعر این طوری شروع می شد:
هر شب سر شب مامان نازی/ با من می کنه فرفره بازی/ چون خسته شدم گرفته خوابم/ می شینه کنار رختخوابم
این ابیات مثل نقشی که که روی سنگ کنده شود، پس از 39 سال هنوز هم در ذهنم مانده است.